Book Reports / The English Patient (Dutch)

The English Patient (Dutch)

This essay The English Patient (Dutch) is available for you on Essays24.com! Search Term Papers, College Essay Examples and Free Essays on Essays24.com - full papers database.

Autor:  anton  01 October 2010
Tags:  English,  Patient
Words: 5316   |   Pages: 22
Views: 411

Zakelijke gegevens

auteur: Michael Ondaatje

titel: The English Patient

1e druk: 1992

uitgever: Picador

aantal sterren: ***

Auteur

Michael Ondaatje (12 september 1943, Colombo ~ Sri Lanka) is een Canadese schrijver, hoewel er ook Engels, Nederlands, Tamil en Sinhalees bloed door zijn aderen stroomt. Toen hij negen was, verhuisde hij met zijn moeder, zuster en broer naar Londen. In 1962 emigreerde hij naar Canada, waar hij Engels en geschiedenis ging studeren. In zijn studietijd begon hij gedichten te schrijven en in 1967 verscheen zijn eerste dichtbundel ‘The Dainty Monsters’. De eerste tien jaar van zijn schrijverscarriиre schreef Ondaatje alleen gedichten. Deze waren veelal surrealistisch, waarvan zijn debuut ‘The Collected Works of Billy the Kid: Left Handed Poems’ (1970) voor toneel werd bewerkt en tevens ontving hij hiervoor een prestigieuze Canadese literatuurprijs. Het is in feite een collage, waarin Ondaatje door middel van foto’s, gedichten, prozastukken, liederen en tekeningen een beeld schetst van Billy the Kid, de legendarische held van het Wilde Westen. Ondaatje bewonderde de Canadese zanger en schrijver Leonard Cohen, zodoende schreef hij een monografie over hem in 1970. Zijn eerste roman ‘Coming to slaughter’ presenteerde hij in 1979, dat cinematografisch evenals poлtisch mag worden genoemd. In deze levensschets van Buddy Holden, de trompettist waarmee de jazz begon, hanteerde Ondaatje dezelfde werkwijze als bij ‘The Collected Works of Billy the Kid: Left Handed Poems’. Zijn jeugd op Sri Lanka (destijds heette het nog Ceylon) in een geprivilegieerd milieu schilderde hij in een kleurrijke mengeling van autobiografische feiten en fictie in zijn boek ‘Running in the family’ (1982). Zijn rokkenjagende en dranklustige vader speelt hierin een belangrijke rol. De pijn van zijn scheiding en het ontdekken van nieuwe liefde worden uitvoerig beschreven in ‘Secular love’ (1984), dat bestaat uit een verzameling van liedachtige teksten. Het werk van Ondaatje is vrij lastig in te delen, aangezien hij voor een postmodernistische combinatie van stijlen heeft gekozen. Zijn immigrantenroman ‘In the skin of a lion’ (1987) gaat over klassenverschillen in de jaren twintig en dertig. Zoals in zijn eerdere werk, hanteerde hij hier opnieuw de collagetechniek, waarbij stukje bij beetje alle onderdelen toch op hun plaats in het grote geheel vallen. Gedurende een nachtelijke autorit wordt aan het dochtertje van zijn pas overleden vriendin het levensverhaal verteld van de Canadees Patrick Lewis. ‘In the skin of a lion’ was zijn meest populaire boek tot de verfilming van ‘The English Patient’ in 1997 voor een groot publiek. Zo ontstond er grote belangstelling voor deze roman uit 1992, over vier personen in een halfverwoeste Italiaanse villa aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Hij mocht er zelfs een prestigieuze Booker Prize voor in ontvangst nemen, hoewel hij deze wel met Barry Unsworth moest delen. De jury wilde namelijk geen keuze maken tussen diens roman ‘Sacred Hunger’ en Ondaatjes ‘The English Patient’.

Inhoud

1944. Het einde van de Tweede Wereldoorlog is in zicht. De oorlog in Midden-Italiл is over en de troepen trekken verder naar het noorden. In een geпsoleerde Toscaanse villa, die tijdens de oorlog als militair hospitaal dienst deed, blijven twee mensen achter. De jonge Canadese verpleegster Hana en de onherkenbare verbrande Engelse patiлnt. Zijn vliegtuig is in de Egyptische woestijn neergestort, waarbij hij ernstig verbrand raakte. Doordat hij aan geheugenverlies lijdt, is het niet duidelijk wat zijn identiteit is. Maar vanwege zijn perfecte beheersing van de Engelse taal, wordt hij verondersteld een Engelse piloot te zijn. De rust in de villa wordt al snel verstoord door de komst van de dief Caravaggio, die Hana nog kent uit haar jeugd in Toronto, waar hij bevriend was met haar vader. Hij is erg geпnteresseerd in de ware identiteit van de patiлnt. Caravaggio werkt voor de geallieerden, maar heeft ook persoonlijke redenen voor zijn nieuwsgierigheid. Hij denkt dat de verbrande patiлnt in werkelijkheid de Hongaarse graaf Lбszlу Almбsy is, die verdacht wordt van spionage. Doordat Almбsy gecollaboreerd heeft met de nazi’s, zou hij er indirect verantwoordelijk voor zijn dat de nazi’s Caravaggio hebben gemarteld. De jonge Sikh, Kirpal Singh, is de laatste die zich aansluit bij de bewoners van de Villa San Girolamo. Deze ‘Kip’ is een bommenexpert in het Britse leger en heeft als missie de door de Duitsers achtergelaten bommen in de omgeving van de villa te ontmantelen. De vier personen zijn zowel fysiek als mentaal zwaar beschadigd door hun oorlogservaringen. Terwijl in de buitenwereld gebeurtenissen een keerpunt in de geschiedenis aangeven, bevinden de bewoners van de Toscaanse villa zich nog temidden van hun persoonlijk oorlogsdrama.

Hana werd gedurende de oorlog in haar naaste omgeving keer op keer geconfronteerd met de dood. Behalve de vele soldaten die ze als verpleegster heeft zien sterven, zijn haar ook haar vader, verloofde en ongeboren kind ontnomen. Hierdoor is ze vastbesloten de Engelse patiлnt in leven te houden, wat een onbegonnen zaak is. Ze adoreert hem alsof hij een heilige is en denkt van hem te houden. In werkelijkheid staan haar gevoelens voor hem slechts symbool voor de verloren liefdes in haar leven. Hij is de verpersoonlijking van de geesten van wie ze houdt. Als Hana een relatie met Kip begint, loopt dit ook op niets uit. Hun beide karakters en achtergronden zijn te verschillend om de relatie te doen slagen. Zo is Kip in staat zijn verliezen op te vullen. Hana begrijpt deze eigenschap van Kip echter niet, wat uiteindelijk tot een barriиre in hun relatie leidt. Kip neemt nog meer afstand van Hana na het vallen van de atoombommen op Hirosjima en Nagasaki. Hij realiseert zich in een oorlog te vechten, die niet de zijne is. Hij waagt dagelijks zijn leven voor de westerling, terwijl zij schaamteloos een oosterse natie kapotmaken. Dit drijft hem weg van zijn metgezellen in de villa, die hij als deel van de destructieve westerse wijsheid ziet. Als beiden teruggekeerd zijn naar hun vaderland, blijft Hana brieven aan Kip schrijven. Hij beantwoordt deze niet, hoewel hij veel aan haar denkt. Uiteindelijk staakt ze ook deze vorm van contact. Ze neemt afstand vanwege zijn karakter, maar voornamelijk vanwege zijn stilte.

Voor de oorlog was Caravaggio niet in staat tot langdurig liefhebben en diepgaande intimiteit. Hij was het soort man dat na een poosje wegglipt, een chaos achterlatend, zoals een dief zijn zojuist leeggeroofde huis achterlaat. De oorlog heeft hem echter verandert op dit gebied, aangezien hij al die tijd door leugens werd omringd. Daardoor voelt hij zich genoodzaakt de waarheid in mensen te zoeken, te beginnen met zichzelf.

Hoewel hij zich in het begin vrijwel niets meer kan herinneren, vertelt de Engelse patiлnt na verloop van tijd, beetje bij beetje en onder invloed van veel morfine, zijn belevenissen in Egypte en Libiл aan Hana en Caravaggio. Bovendien vertelt hij ook over de onmogelijke liefde tussen hem en Katharine. De twijfel over zijn identiteit groeit en Caravaggio herkent langzaam maar zeker de Hongaarse graaf Almбsy in de Engelse patiлnt…

“Almбsy leidt aan het eind van de jaren dertig een expeditie in de woestijn van Egypte. Het doel van deze expeditie is het hervinden van een verdwenen oase en het in kaart brengen van het gebied voor de Britse overheid. De deelnemers aan de expeditie zijn onder andere de welgestelde piloot Geoffrey Clifton, die in werkelijkheid voor de Britse dienst werkt, en zijn vrouw Katharine. Met haar krijgt Almбsy een hartstochtelijke, maar destructieve verhouding, die uiteindelijk voor alle betrokkenen fatale gevolgen zal hebben. Voor Almбsy is de woestijn de enige plek ter wereld waar God voelbaar is. Het is de enige plek waar men ongeschonden lief kan hebben. Daarbuiten wordt dit belemmerd door handel en macht, geld en oorlog. Afkomst, naties en grenzen hebben geen betekenis in de woestijn, totdat de oorlog ook dit gebied tot zijn territorium gaat rekenen. Opeens wordt het belangrijk wie je bent en waar je vandaan komt. Almбsy’s naam gaat tegen hem werken, omdat de Britten iedereen met een buitenlandse naam van spionage verdenken. Alsof dat nog niet erg genoeg is, is Geoffrey er inmiddels achter gekomen dat Almбsy en Katharine minnaars van elkaar zijn. Hij is gek geworden van jaloezie, aangezien hij met zijn vliegtuig zichzelf, Katharine en Almбsy probeert te vermoorden. De twee minnaars overleven echter de aanslag van Geoffrey, maar Katharine raakt hierbij wel zwaargewond. Ze wordt achtergelaten in de Cave of Swimmers, zodat Almбsy hulp kan halen in een door Britten bezette stad. Daar wantrouwen ze hem echter, omdat hij alleen zijn eigen naam bekend maakt en niet die van Katharine. Zo wordt hij gedwongen met de Duitsers te collaboreren, maar wanneer hij terugkeert naar Katharine is het te laat. Almбsy pakt het vliegtuig en neemt haar mee, maar tevergeefs. Het vliegtuig stort midden in de woestijn neer…”

Het ziet er niet naar uit dat de Engelse patiлnt het zal overleven. De pijn is ondraaglijk en de morfine werkt na verloop van tijd niet eens meer. Uiteindelijk blaast hij zijn laatste adem uit, waarna Hana, Kip en Caravaggio de Villa San Girolamo verlaten. De oorlog is nu werkelijk voorbij en ze proberen hun leven weer op te pakken. De Engelse patiлnt zal vanaf nu in vrede rusten.

Titel - en themaverklaring

‘The English Patient’ is een man die letterlijk zijn gezicht heeft verloren, doordat zijn hele lichaam onherkenbaar is verbrand. Zijn identiteit is niet bekend, maar vanwege zijn perfecte beheersing van de Engelse taal, wordt hij verondersteld een Engelse piloot te zijn. Ondaatje belicht ‘The English Patient’ van verschillende kanten, waardoor je hem steeds beter leert kennen. In dit geval is er alleen sprake van een letterlijke verklaring, aangezien de titel op de hoofdpersoon slaat.

Het boek bevat geen motto, echter wel een opdracht: “In memory of – Skip and Mary Dickinson, For Quintin and Griffin, And for Louise Dennys, with thanks”.

De romantische en tragische affaire tussen Almбsy en Katharine in de woestijn voert de boventoon en wordt zeer dramatisch geportretteerd. Hoewel er hieromheen allerlei andere zaken afspelen en deze in feite in het verleden afspelen, loopt de relatie als een rode draad door het verhaal. Hoe er liefde en verwarring ontstaan tijdens de Tweede Wereldoorlog is wat mij betreft het thema van dit boek.

Genre

Zoals ik al eerder heb laten weten, wordt de Engelse patiлnt door Ondaatje van verschillende kanten belicht. De hoofdpersoon maakt veel dingen mee en zijn karakter verandert in de loop der tijd. Het verhaal beschrijft de psychische ontwikkeling van Almбsy, waarmee dit boek een psychologische roman mag worden genoemd. Maar niet alleen de Engelse patiлnt verandert van karakter, ook de andere drie bewoners van de Toscaanse villa hebben zo hun eigen ontwikkelingen. Ondaatje beschrijft in ‘The English Patient’ niet alleen de ontwikkelingen van de personen, maar gaat ook terug in de tijd. De Engelse patiлnt vertelt immers over zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog. Er wordt een periode uit de geschiedenis in beeld gebracht, dus in principe is dit boek ook een historische roman. Eigenlijk heeft Ondaatje meerdere stijlen toegepast, waardoor het moeilijker is om ййn genre te benoemen. Het boek is tegelijkertijd een psychologische en historische roman, maar ook een avonturenverhaal, tragedie en een spionageroman. Er worden namelijk vele ingrediлnten toegepast, die uiteenlopen van liefde en haat tot verraad en bedrog.

Structuur

Het boek bestaat in totaal uit tien hoofdstukken en begint in het jaar 1944. Sommige hoofdstukken spelen zich af in het heden, dus aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Andere hoofdstukken beschrijven weer een deel van het levensverhaal van Almбsy, totdat zijn verhaal eindigt met het neerstorten van zijn vliegtuig. In het laatste hoofdstuk wordt de situatie beschreven, nadat de Engelse patiлnt gestorven is en Hana, Kip en Caravaggio de villa hebben verlaten. Het verhaal wordt beschreven vanuit verschillende perspectieven. Wanneer het de situatie aan het eind van de oorlog betreft, zie je het verhaal door de ogen van een buitenstaander, oftewel een alwetende verteller. Deze kan de gedachten en gevoelens van meerdere personen lezen. Zo is dit het geval in de hoofdstukken ййn tot en met drie, acht en tien. In de overige hoofdstukken wordt je meegesleurd naar het verleden, waar je het verhaal door de ogen van Almбsy kunt zien. In de hoofdstukken vier en negen is er sprake van een ik-perspectief, terwijl in de hoofdstukken vijf en zes een hij-perspectief is toegepast. Tenslotte blijft hoofdstuk zeven over, waarin de gedachten van Kip te lezen zijn. Het hele hoofdstuk is in een hij-perspectief geschreven. Uit voorgaande gegevens kan ik concluderen dat Ondaatje perspectiefwisseling heeft toegepast. Verschillende stukken van het verhaal laat hij zien door de ogen van verschillende personen.

Via flashbacks wordt het duidelijk in welke plaats en welke tijd zich alles heeft afgespeeld. De expeditie die Almбsy voor de Tweede Wereldoorlog leidt, vindt plaats in de woestijn van Egypte, in Afrika. Dit gebeurt van 1930 tot en met 1938. Wanneer hij neerstort met het vliegtuig is niet exact duidelijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog komt hij terecht in een veldhospitaal, waarna hij als enige met Hana overblijft. Vanaf dit moment, in 1944, begint het verhaal en eindigt wanneer de Engelse patiлnt zijn dood vindt. Het verhaal speelt zich dan af in de verwoeste Villa San Girolamo, in Italiл. De gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog worden beschreven in de vorm van flashbacks. De lezer wordt meegevoerd van heden naar verleden en weer terug in steeds langer wordende flashbacks. Op die manier wordt er inzicht gegeven in de dodelijke passie die zich in de woestijn heeft afgespeeld.

Dikwijls komen er in het verhaal schuingedrukte stukken voor. Deze verschijnen wanneer er uit een boek wordt voorgelezen of wanneer iemand gaat schrijven. Zo schrijft Hana op een blanco bladzijde in het boek ‘The last of the Mohicans’: “There is a man named Caravaggio, a friend of my father’s. I have always loved him. He is older than I am, about forty-five, I think. He is in a time of darkness, has no confidence. For some reason I am cared for by this friend of my father.” (blz. 61) De Engelse patiлnt wordt regelmatig voorgelezen door Hana, die verscheidene boeken haalt uit de bibliotheek in de villa. Hieruit worden passages voorgelezen, die dan schuingedrukt worden weergegeven. Het volgende stuk wordt door Katharine voorgedragen, waarna Almбsy hopeloos verliefd wordt... op haar stem. “These then, though unbeheld in deep of the night, Shine not in vain, nor think, though men were none, That Heav’n would want spectators, God want praise; Millions of spiritual Creatures walk the Earth Unseen, both when we wake, and when we sleep: All these with ceaselles praise his works behold Both day and night: how often from the sleep Of echoing Hill or Thicket have we heard Celestial voices to the midnight air, Sole, or responsive each to other’s note Singing their great creator.” (blz. 144)

Eigen mening

Ondaatje heeft met dit boek een echt meesterwerk afgeleverd. Het verhaal is wellicht niet gebaseerd op de werkelijkheid, toch heeft het een verpletterende indruk op me gemaakt. Er zijn trouwens wel enkele elementen uit de werkelijkheid in het boek opgenomen. Sommige personages zijn namelijk gebaseerd op historische figuren en ook veel van de beschreven gebieden bestaan in werkelijkheid. Ondaatje benadrukt in zijn boek wel dat het een verzonnen verhaal is en dat het grotendeels bestaat uit fictieve gebeurtenissen en personages.

Het verhaal is werkelijk ййn grote tragedie, aangezien het mij geen vrolijke bui kan bezorgen. Dit klinkt misschien negatief, maar zo bedoel ik het zeker niet. Ik heb het boek met plezier, maar vooral met veel emotie gelezen. Ondaatje heeft me echt weten te treffen, want ‘The English Patient’ is alles behalve saai en clichйmatig. Sommige passages hebben me echt diep geraakt, omdat ze уf aangrijpend уf spannend уf droevig уf gewoonweg mooi waren. Met zijn voortreffelijke verhaal, is het hem gelukt om mijn gevoelige snaar te raken. Doordat de verschillende verhaallijnen buitengewoon realistisch zijn geschreven, lijkt het net alsof ik de gebeurtenissen zelf heb meegemaakt. Ik heb echter niet dezelfde ervaringen en herinneringen, maar toch lijken de gebeurtenissen in het verhaal zo herkenbaar. Uiteraard is de Tweede Wereldoorlog geen onbekend begrip, maar ik richt me hier specifiek op de ervaringen van de personages zelf. Deze zijn werkelijk herkenbaar, maar toch heb ik deze niet zelf meegemaakt… Heeft Ondaatje mij met zijn schrijfstijl als het ware betoverd? Wie zal het zeggen… In principe heb ik me goed kunnen inleven in de personages, hoewel de gevoelens van de ййn meer emoties bij me oproepen dan die van een ander. Zowel bij de gedachtes van Hana als bij die van de Engelse patiлnt heb ik geprobeerd mijn emoties in bedwang te houden, maar tevergeefs…

De schrijfstijl heeft me in eerste instantie een beetje overvallen, omdat ik deze gewoonlijk niet gewend ben. Enkele passages zijn verre van begrijpelijk, waarbij het taalgebruik alleen maar vraagtekens bij me oproepen. Na verloop van tijd begon ik er echter wel aan te wennen, hoewel het toch erg moeilijk bleef om alles te begrijpen. Ondaatje heeft zeer veel gebruik gemaakt van details, en dit waardeer ik over het algemeen ook wel, echter in het Engels kan het soms een beetje irritant worden. Ik wil namelijk alles proberen te begrijpen, maar dat wil uiteraard niet helemaal lukken. Vooral vanwege de vele flashbacks, is het uitermate lastig om het verhaal goed te volgen. Er wordt niet altijd duidelijk aangegeven of het verhaal zich nou afspeelt in het heden of verleden. Eerlijk is eerlijk, na het zien van de film heb ik het verhaal pas helemaal kunnen begrijpen. Op zich vind ik de schrijfstijl van Ondaatje prachtig, maar door mijn eigen (gebrek aan) taalkennis heb ik er wat meer moeite voor gedaan om de verhaallijnen te volgen. Ik heb er wat dat betreft goed aan gedaan om na het lezen de film te bekijken. Achteraf gezien vind ik de flashbacks perfect passen in het verhaal. Wanneer Almбsy vertelt over de gebeurtenissen in zijn leven, is het eigenlijk logisch dat de lezer wordt meegetrokken naar het verleden, waarbij dus automatisch flashbacks worden gebruikt. De structuur die Ondaatje heeft toegepast, is wat dat betreft erg vanzelfsprekend. Maar het feit dat het boek in het Engels is, maakt het lezen en begrijpen wat lastiger. Mijn kritiek ligt dus puur aan mijn eigen taalkennis en niet aan de structuur zelf. Want het heen en weer springen van heden naar verleden en terug vind ik geweldig, vooral hoe het in dit boek is toegepast. Langzaam maar zeker wordt het levensverhaal van de Engelse patiлnt ontrafeld. Dit gebeurt zo intens, dat stoppen met lezen alleen maar de spanning onderbreekt en dus zeker niet aan te raden is. Het ontdekken van zijn ware identiteit gebeurt in feite via flashbacks. Ik geef toe dat dit een kwestie van geduld is, aangezien het in ‘slowmotion’ wordt verteld, maar het is echt de moeite waard.

Waar ik een goed gevoel van heb gekregen, is het stuk waarin een klein feestje wordt gehouden in de kamer van de Engelse patiлnt (blz. 107). Iedereen in de villa voelt zich op dat moment vrij en de problemen worden voor even opzij gelegd. Hoewel de Engelse patiлnt zich uiteraard erg beroerd voelt, kan hij er wel een beetje plezier aan beleven. In de rest van het verhaal komen weinig van zulke zorgeloze momenten voor, waardoor ik na een tijdje de behoefte krijg om een enigszins vrolijker stuk te lezen. Bovenstaande passage uit hoofdstuk drie geeft me de indruk van een prettige en zorgeloze sfeer. Helaas is het maar van korte duur, maar ik heb er zeker van genoten. Ondaatje heeft zich duidelijk beperkt tot de gevoelige en tragische gebeurtenissen, aangezien er geen komische passages aanwezig zijn. Om sommige citaten heb ik wel kunnen lachen, maar in principe valt er niet veel te lachen. Dit is ook helemaal niet erg, zolang het verhaal mijn aandacht maar weet vast te houden. En dat heeft ‘The English Patient’ zeker gedaan, vooral vanwege de soms wat extreme en hartstochtelijke gebeurtenissen. Een voorbeeld: Kip is een bommenexpert en heeft dus vele spannende, maar gevaarlijke dingen meegemaakt. In bijvoorbeeld hoofdstuk zeven is hij bezig een bom te ontmantelen en dit wordt tot in detail beschreven. Hierbij voel ik de spanning en angst in me opkomen, aangezien de mogelijkheid bestaat dat de bom gaat ontploffen. Zeer behoedzaam voert hij zijn taak uit, maar de beschrijvingen geven me het gevoel dat het zo kan misgaan. Uiteindelijk komt het altijd goed, maar toch… De opwinding en angst die op zo’n moment bij mij aanwezig zijn, is gewoon moeilijk te omschrijven.

Een kenmerk dat sterk aanwezig is, is dat de relaties tussen de verschillende personages flink worden uitgediept. Tussen Hana en de Engelse patiлnt ontstaat een relatie, waarbij het vertellen van verhalen de meeste tijd in beslag neemt. Ze kunnen het goed met elkaar vinden, ook al zeggen ze verder niet veel tegen elkaar. Vervolgens leren Caravaggio en Kip de Engelse patiлnt ook beter kennen. Kip kan zeer goed met hem opschieten, maar Caravaggio gedraagt zich in het begin nogal afstandelijk. In eerste instantie is dit moeilijk te verklaren, maar na verloop van tijd wordt het duidelijk dat hij de waarheid zoekt in andere mensen. Hij wil eerst de persoon beter leren kennen, maar tot die tijd is het beter om iedereen te wantrouwen. De onderlinge verhoudingen tussen de vier bewoners vind ik het meest hartverwarmend, doordat er niet echt haat aanwezig is. Ze hebben elk hun eigen achtergrond en oorlogservaringen, die later met elkaar in verband worden gebracht. De personages met hun psychische ontwikkelingen en het langzaam maar zeker veranderen van hun karakter vind ik het meest fascinerend. Ik heb hier veel waardering voor, aangezien ik zeer geпnteresseerd ben in de opleiding psychologie.

Overigens heb ik na alle tragische momenten toch een goed gevoel overgehouden, ook al sterft de Engelse patiлnt uiteindelijk. Hij heeft immers al genoeg geleden, dus wat mij betreft bevat het boek een ‘happy end’. Dit is misschien een benaming die niet helemaal op haar plaats is, maar de afloop is voor ieder personage het beste. Hana, Kip en Caravaggio zijn eindelijk bevrijd van de verwoeste villa en hun oorlogsdrama’s. Er zullen uiteraard slechte herinneringen overblijven en ze zullen de Engelse patiлnt vast en zeker missen. Maar alledrie hebben ze hun problemen en angsten begraven, waarna ze het gewone leven weer proberen op te pakken. Wat betreft Almбsy, oftewel de Engelse patiлnt: hij is eindelijk verlost van alle pijn en kan nu in vrede rusten.

Ik ben hartstikke blij dat ik ‘The English Patient’ heb gelezen, ik lees zo’n boek immers niet dagelijks. Het fascinerende verhaal zal altijd in mijn geheugen blijven, mede dankzij de verfilming van het boek. Ik kan maar ййn ding zeggen: lees het, ervaar de intense spanning en waan je weg in een wereld van list en bedrog, onmogelijke liefde en verlangen. ‘The English Patient’ is een megatopper, waar je absoluut de rillingen van krijgt.

Verwerkingsopdracht I B12 ~ Grootste uitdaging

“Bepaal de grootste uitdaging van de hoofdpersoon en beschrijf hoe hij of zij er mee om is gegaan. Vervolgens verplaats jij je in dezelfde situatie en leg je uit wat jij gedaan zou hebben.”

‘The English Patient’, oftewel Lбszlу Almбsy heeft een rumoerige tijd gehad, voornamelijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Katharine Clifton is de persoon die dit heeft kunnen veroorzaken. Wellicht indirect, maar zonder haar zou Almбsy een heel ander leven leiden. Op zich is het leven van Almбsy al een grote uitdaging te noemen, aangezien hij een grote expeditie mag leiden in de Egyptische woestijn. De vraag is echter: is dit werkelijk de grootste uitdaging of is er ook een andere mogelijkheid? Hij komt tijdens deze expeditie een prachtige vrouw tegen, die helaas de vrouw van piloot Geoffrey Clifton blijkt te zijn. Al vanaf het eerste moment voelt hij zich aangetrokken tot deze Katharine en later blijkt dat zij dezelfde gevoelens voor hem koestert. Ze krijgen een hartstochtelijke relatie, maar dit alles moet uiteraard in het geheim plaatsvinden. Bovendien krijgt Almбsy last van schuldgevoelens, waarna ze toch worden betrapt. Uiteindelijk moet hij het met de dood bekopen. Hoewel dit eigenlijk indirect gebeurt, is het in feite wel het gevolg van zijn verhouding met Katharine. Haar jaloerse man wil hen alledrie vermoorden, maar sterft zelf als eerste. Vervolgens vindt de zwaargewonde Katharine de dood, waarna Almбsy het vliegtuig pakt. Helaas heeft dit fatale gevolgen, want hij stort neer in de woestijn en houdt er ernstige verbrandingen aan over. Het is uiteindelijk niet gelukt om de relatie te doen slagen, door een combinatie van persoonlijke en nationale jaloersheden. Almбsy moet later immers met de nazi’s collaboreren, wat niet door iedereen in dank wordt afgenomen. Hij doet het echter om bij Katharine terug te keren, waaruit blijkt dat hij alles voor haar over heeft.

De grootste uitdaging van Almбsy is wat mij betreft de verhouding met Katharine. Zij is immers een getrouwde vrouw, uitdagender kan haast niet. Het is mij trouwens niet duidelijk geworden hoe Geoffrey ontdekt dat Almбsy de minnaar van zijn vrouw is, aangezien het verhaal plotseling overgaat naar de aanslag van Geoffrey. Ze zijn hoe dan ook betrapt, wat het einde betekent van hun verhouding. Ik vind dat de relatie tussen Katharine en Almбsy vol passie zit en zeer hartstochtelijk is, maar bij ruzies lijkt het alsof ze helemaal niet van elkaar houden. Op zulke momenten voeren ze een heftige woordenwisseling en gedragen ze zich als de ergste vijanden. Zo’n ruzie geeft de indruk dat ze elkaar nooit meer zullen zien, later blijkt echter dat ze altijd bij elkaar terugkomen. Ook al bevinden ze zich in de buurt van Geoffrey, dit weerhoudt hen er niet van om de liefde met elkaar te bedrijven. Als je dit geen uitdaging kan noemen…

Een moeilijke kwestie is wat ik zou doen in dezelfde situatie. Wat zou ik toch doen als ik een bloedmooie, maar getrouwde man tegenkwam? Natuurlijk is het een gigantische uitdaging om wat met hem te beginnen, maar ik weet eigenlijk niet of ik dat wel zou durven. Er bestaat altijd een risico dat we worden betrapt, maar dat maakt het juist zo spannend. Almбsy is een persoon die in eerste instantie zijn gevoelens voor zich houdt, hoewel hij later toch laat blijken dat hij een zwak heeft voor Katharine. Het probleem is dat zij hetzelfde voor hem voelt, waardoor haar eigen huwelijk met Geoffrey in gevaar komt. Waarschijnlijk zou ik na alle overwegingen geen stappen ondernemen, aangezien ik er niet genoeg lef voor zou hebben. Bovendien zou ik er toch alleen maar een huwelijk mee kapot maken. In een situatie als deze, ben je genoodzaakt om voortdurend om je heen te kijken en alert te blijven. Dit lijkt mij geen geweldige ervaring, er zijn kortom te veel risico’s aan verbonden. Ik zou me niet in het openbaar kunnen vertonen met hem en bovendien zou ik een gigantisch schuldgevoel krijgen.

Ook al zou de getrouwde man werkelijk onweerstaanbaar zijn, ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven. Liefde maakt blind, dus misschien dat het in werkelijkheid heel anders zou verlopen, maar ik blijf erbij dat ik er niet op dezelfde manier mee om zou gaan als Almбsy. Hij krijgt het zelfs voor elkaar om de geallieerden tegen zich te krijgen en dat voor ййn vrouw. Zo ver zou ik echt niet gaan, alhoewel… Ik zou ‘de liefde van mijn leven’ uiteraard niet dood laten gaan. Maar om dan met de vijanden samen te werken, lijkt me een beetje te veel van het goede. Almбsy is uiteraard genoodzaakt om te collaboreren, echter brengt hij zijn land hiermee in groot gevaar. Wanneer ik in zijn schoenen stond, zou ik waarschijnlijk hetzelfde doen. Uiteindelijk is het toch mijn intuпtie die ik volg, waarna ik een geliefd persoon nooit zou laten sterven.

Wat voor ons allebei waarschijnlijk het beste is, is afstand van elkaar nemen. Wanneer ik vanaf het begin al meer voor hem voel dan eigenlijk mogelijk is, zou ik eigenlijk al moeten weten dat ik contact moet vermijden. Bovendien helpt het mij om niet teveel aan hem te denken. Dit is uiteraard geen pretje, maar het is wat mij betreft absoluut noodzakelijk. Als ik deze man te vaak zou zien, wordt het alleen maar erger, doordat ik voortdurend de spanning zou voelen. Ik zou dus niet net als Almбsy een relatie met een getrouwd persoon beginnen. Dit zou wellicht een hele spannende, maar enerverende ervaring zijn, echter loop ik niet graag het risico om betrapt te worden. Laat mij maar lekker wegdromen!

Verwerkingsopdracht C10 ~ Wie niet?

“Wie zou je absoluut in het boek niet willen wezen en waarom?”

Hana heeft het hartstikke moeilijk gehad in de Tweede Wereldoorlog, waarin ze voortdurend moest zorgen voor de gewonde soldaten. Ze heeft ze zien doodgaan en hier houdt ze uiteraard een heleboel trauma’s aan over. Bovendien heeft ze haar vader, verloofde en ongeboren kind verloren, waar de stemming natuurlijk niet beter van wordt. In de Villa San Girolamo is totaal geen sprake van contact met de buitenwereld. De enige persoon met wie ze een beetje communiceert is de Engelse patiлnt. Bovendien ontstaat deze communicatie door middel van verhalen vertellen, maar verder verloopt het contact nogal moeizaam. Ze wordt later vergezeld door een vriend van haar vader, Caravaggio en de explosievenexpert Kirpal Singh. Met hem krijgt ze een kortstondige, maar liefdevolle relatie, hoewel deze toch op niets uitloopt.

Het is waarschijnlijk al duidelijk geworden wie ik niet zou willen wezen. De verpleegster Hana is een persoon met een goed karakter. Ze geeft veel om mensen en zorgt goed voor de zieken en gewonden. Helaas krijgt ze hier niet veel goeds voor terug en dat maakt haar leven tot een hel. Tenminste, zo denk ik erover. Ze raakt volledig geпsoleerd in de Toscaanse villa, dus wanneer ik in haar schoenen zou staan, zou ik werkelijk gek worden van eenzaamheid. Als ik haar was, zou ik in principe met de troepen meegaan naar het noorden. Het is wel zo dat de Engelse patiлnt dan achtergelaten moet worden, wat ik mezelf ook niet zou kunnen vergeven. Hoe dan ook: de situatie waarin Hana verkeert is niet ййn waar ik sterk naar verlang, integendeel.

Nog liever zou ik ййn van de andere personen willen zijn, omdat ze niet dezelfde ervaringen hebben als Hana. Deze hebben uiteraard ook zo hun slechte herinneringen, maar ik heb het gevoel dat zij het ergste heeft meegemaakt. Volgens mij heeft ze nooit echt genoten van haar leven, waarom zou ze anders in de verwoeste villa blijven? Andere verpleegsters en soldaten hebben geprobeerd haar over te halen om mee te gaan, maar tevergeefs. Ze is standvastig en wil niet opgeven. Haar enige doel in de villa is om de ernstig zieke Almбsy te verzorgen en bij hem te blijven tot het einde. Nimmer zou ik haar plaats in willen nemen, want het leventje dat zij leidt is wat mij betreft een waardeloze boel. Haar dagelijkse bezigheid is het lezen van boeken en de Engelse patiлnt gezelschap houden. Uiteraard zijn deze bezigheden op zich hartstikke goed, maar wat mij betreft is het allemaal veel te zwaar, vooral na de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze heeft al zoveel mensen zien doodgaan, waarom zou ze dan nog in een verwoest gebied vol bommen willen leven? Enerzijds heb ik er wel begrip voor, aangezien rust in de villa een kenmerkend begrip is. Ik zou me zo geпsoleerd voelen, aangezien er niemand zou zijn om voor me te zorgen en met wie ik plezier zou kunnen maken. Waar zou ik weer liefde kunnen vinden, als alle dierbaren gestorven zijn? Natuurlijk zou er nog de mogelijkheid zijn om de Engelse patiлnt in leven te houden, maar dit is echt een onbegonnen zaak. En met Kip verloopt de relatie ook niet geweldig de laatste paar dagen.

Hana is wat mij betreft een heel lief en zorgzaam persoon, maar haar leven zit tijdens de Tweede Wereldoorlog vol chaos, waarna ze zo ver zit van de echte wereld, dat ik de toch de neiging zou krijgen om zelfmoord te plegen. Ik zou kortom nooit van mijn leven in haar schoenen willen staan, aangezien haar manier van leven mij in geen enkele mate bevalt. In haar situatie zou ik me alleen maar depressief voelen!

Bronvermelding

• Encarta® - Encyclopedie 2000 – Winkler Prins

Informatie Michael Ondaatje

• http://scholieren.samenvattingen.nl/search/open/0235280/

Samenvatting ‘The English Patient’ (Engels)

• http://www.biblioweb.nl/auteurs/ondaatje.htm

Informatie Michael Ondaatje & ‘The English Patient’

• http://www.eng.fju.edu.tw/worldlit/canada/ondaatje.htm

Beknopte uitleg & aanwijzingen ‘The English Patient’ (Engels)



Get Better Grades Today

Join Essays24.com and get instant access to over 60,000+ Papers and Essays

closeLogin
Please enter your username and password
Username:
Password:
Forgot your password?